Costa Kime Ait?
Hayat bazen öyle bir yere gelir ki, en basit sorular bile derin anlamlar taşır. Bir sabah, kahvemi alırken aklımda tek bir soru vardı: Costa kime ait? Ama bu soru öyle sıradan bir soru değildi. Biraz daha derine inmem gerekiyordu, çünkü hayatımda bir şeylerin değiştiğini hissediyordum.
O Günü Unutamıyorum
Kayseri’de, sabahın erken saatlerinde, henüz güneş tam olarak doğmadan, bir kafenin dışında oturuyordum. Havanın serinliği içimi okşuyor, ama içimde bir boşluk vardı. O gün, birkaç gün öncesine kadar gündelik yaşantımda en sıradan şey olan “kahve içme” rutini bile bana garip geliyordu. İşin tuhafı, kahvemi her zamanki gibi Costa’dan almış olmam. Ama o an fark ettim ki, bu sıradan şey bana çok daha fazlasını hatırlatıyordu.
Costa kime ait? diye düşündüm. Sadece bir marka mı, yoksa hepimizin içindeki anıların bir sembolü müydü?
Bir Zamanlar O Anı Paylaştığımız Yeri Hatırlıyorum
Birkaç yıl önceydi. Ben ve o, Kayseri’nin o en sevdiğimiz sokağında, o “gizli” köşe kafesinde otururduk. Costa’dı içtiğimiz kahve, yüzümdeki gülümseme de ona aitti. İkimizin de hayatı tam burada, bu sokakta bir araya gelmişti. O zamanlar ne kadar da mutluyduk. Her şey yeni başlamıştı ve dünyada sadece biz vardık. O kafenin köşesindeki masada oturmak, hayatı sadece birbirimize bakarak anlatmak, kelimelere gerek kalmayan anlar yaratmak, her şey çok güzeldi.
Bazen kahve içmenin, bir yudum sıcaklıkla kalbinin sakinleşmesinin, hayatta bir şeyi sevmenin, aynı anda kocaman bir yeri doldurmak olduğunu sanırdım. Ama o zamanlar, Costa kime ait sorusunun cevabını bulmak bu kadar önemli değildi. Şimdi ise o anı hatırladıkça, o kahvenin verdiği huzur yerini hüsrana bırakıyor. Çünkü o zamanlarda “Costa” sadece bir kahve markasıydı. Bugün ise bir anı, bir kayıp, bir hikaye…
Hayal Kırıklığı
O gün, tekrar o kafeye oturduğumda, her şey bana eskiyi hatırlattı. Ama geçmişin ne kadar güzel olduğunu hatırladıkça, şimdiki zamanın soğukluğu yüreğimi sıkıştırıyordu. O kafenin köşesindeki masada, her şeyin ne kadar doğru olduğunu düşündüğümüz zamanları hatırladım.
Ama bir şeyler değişmişti. O kadar sessizdi her şey, o kadar yalnız hissediyordum ki… Costa’yı içmem, sadece bir kahve içmekten daha fazlasıydı artık. Bir şeyin bitişini simgeliyordu. O gün, o kadar karışık bir ruh halindeydim ki, Costa’nın kime ait olduğunu düşünmeden edemedim.
Her yudumda, bir zamanlar sahip olduğum huzuru, o anı hissetmek istedim. Ama bir şey eksikti. Bu kahve, artık sadece bir içecekten öteye gitmiyordu. Hani bir zamanlar onunla birlikte içtiğimiz kahve gibi hissettirecek bir şey yoktu.
O kadar kalabalık olmasına rağmen, içimde büyük bir yalnızlık vardı. Aynı sokakta yürüyen herkes, her şey birbirine bağlı gibi görünse de, bir kayıp vardı. O kayıp da, Costa’nın “kime ait olduğunu” arayarak içimde daha çok derinleşiyordu.
Eskiyi Aramak
Birkaç hafta sonra, eski bir arkadaşım ile karşılaştım. Anlattığı her şey bana, o eski günleri hatırlattı. Ama bir eksiklik vardı. O eski gülüş, o eski konuşmalar, hatta o eski mekanlar bile bir başka anlam taşır olmuştu.
Konuşmalarımız sırasında Costa’dan bahsettik. Bir an susup, gözlerimin içine bakarak şöyle dedi: “Biliyor musun, Costa hep bir yere ait olmak zorunda mı? Gerçekten mi?”
İşte o an, hayatımda hissettiğim o boşlukla, hissettiğim duygunun örtüştüğünü fark ettim. Costa, bir markadan fazlasıydı aslında. Bir anıydı. Bir zamanı işaret ediyordu. Ve belki de “kime ait” sorusunun cevabı, onun bir zamanlar neyi temsil ettiğiydi.
Costa Kime Ait? Sonunda Ne Oldu?
Hayat bir yolculuk gibi. Hep bir şeyler değişiyor. Zaman, seni ne kadar ileriye götürse de, bazen anılar seni geri çekiyor. Costa’ya bakarken, belki de hayatımda daha fazlasını bulmam gerektiğini fark ettim. Kahve, sadece bir içecekti ve anıların ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyordu. Bu yüzden, “Costa kime ait?” sorusu belki de sadece o kahveyi içtiğimde aradığım huzura, eskiye ait bir şeylere, eski benliğime sahipti.
Ve bir gün, o eski kafenin önünden geçerken, gülümsedim. Çünkü Costa, her zaman sadece bir kahve markası olmayacak. O, bir zamanlar bana ait bir şeydi, bir anlamı vardı. Ama bir gün anladım ki, Costa aslında sadece geçmişin güzel bir hatırasıdır ve zamanla, her şey bir şekilde kendine ait olanı bulur.
Sonuç
Hayat devam ediyor. O eski günleri hatırlamak da bir tür huzur ama onları bırakıp geleceğe doğru ilerlemek, kendi yolumu bulmak da gerekli. Costa kime ait? Belki de bu soru, hayatın anlamını ve anıları nasıl taşıdığımızı gösteriyor. O kahve, bir zamanlar birilerini mutlu ediyordu; ama bugün, o kahvenin her yudumunda geçmişi anımsıyor ve eskiyle vedalaşıyorum.